Kokosh

Küçük çocuk aşk...

2011-08-09T14:44:00.000+03:00

Aşkta olgunluğa yer yok mudur? Hep küçük bir çocuk mudur aşk, büyümeyen? Hep ürkek, savunmasız hep ilgi ve şefkat bekleyen. Aynı ilgiyi göremeyince, küsüp kabuğuna çekilen.... Ama görürse de çağlayan, çoğalan, dünyanın en mutlu insanı olan... Güçlü olmaya başladığın an aşkın sıfat değiştirmeye başladığı ansa ya? Dur gitme aşk yeni gelmiştin oysa daha... Aşkın birşeylerden korkması normal değil mi? Hiç kaybetmekten, birşeylerin değişmesinden korkmayan aşk gördün mü sen? Hiç aşk kendinden emin olabilir mi?

My new year resolutions! :)

2011-01-04T23:53:00.026+02:00

2011'in ilk gecesinde yatmadan önce ben de herkesin yaptığı gibi bu yılla ilgili kendime sözler verdim. Geçtiğimiz yılın muhasebesini yaptım. Biraz da hayaller ekledim.

Ortaya böyle bir liste çıktı. :)

Aşık ol!
Sevmekten vazgeçme!
Su iç!!!!:)
Yine hayata karşı çok aç ol!
Daha çok olamasa da yine çok gez!! :P
Artık bi köpeğin olsun!
Her lokmandan zevk al
İşe geç kalma:)
Daha erken yat
Kesinlikle daha çok oku
Ailemle daha çok zaman
Daha çok spor!!
İç huzurunu kaybetme
Daha çok öğren
Daha az alışveriş!
Daha çok birikim!
Daha sık yazmalıyım
Daha çok fotoğraf çek
Yine küçük şeylerden mutlu ol
Yine şükret!
Spora yazıl
Daha az sinirlen
Daha affedici ol
Daha sağlıklı beslen
Dans etmeyi ihmal etme
Kırıcı olma
Daha çok tolerans
Empati!
Resim yap
Görüşemediğim arkadaşlarım!
Daha az ve daha çok özeleştiri
Yardım et
Daha az cadı ol!
Tenise zaman ayır
Daha kolay bir insan ol
Stresten uzak dur
Windsurfü ilerlet!
Blogunu ihmal etme

Sevgili 2011 hepimizin gönlünden geçenleri gerçekleştirebileceği bir yıl ol! Peki ya sizin gönlünüzden geçenler?

Happily Ever After!

2010-11-24T00:58:00.002+02:00

"...Ve sonsuza kadar mutlu

yaşadılar..."

Kim mi? Prens ile prenses tabi ki...

Daha çocukken kandırıldık her masal mutlu sonla bitecek diye... Eğer bilerek büyüseydik güzel masalların sonsuza kadar sürmeyeceğini, daha az acımaz mıydı canımız her seferinde? Daha az kırılmaz mıydık sonlarla yüzleşince? Hayatın gereği der geçerdik belki de...

Peki yalan mıydı gerçek olanlar? Gerçek olamayacak kadar uzaktalar şu an... Flu, silik ve bulanık... Ama hayır, hayatın ta kendisi gibi her güzel şeyin bir miyadı var sadece...

Ne kadar da alışık bir nesiliz sonlara... Güzelliklerin kumdan kaleler gibi

yıkıldığı sonlara...

Bize düşense küreğimizi yeniden elimize almak her seferinde... Yılmadan

tekrar kumdan kaleler yapmak üzere...

İlişkiler

2010-10-27T23:15:00.004+03:00

Bazı ilişkiler orkideler gibi midir? Tam bittiğini düşündüğünde yeniden mi başlar?
Tam öldü dediğinde yeniden mi canlanıp çiçek açar?

After The Party

2010-10-27T23:03:00.005+03:00

After The Party

Okuma tembelliği olan ve bunu bile bile dayanamadığı için aldığı kitapları yatağının başucunda bir kule oluşturan ben, bu aralar 436 sayfalık ingilizce bir romanı çok kısa bir sürede bitirmenin haklı gururunu yaşıyorum.

Lisa Jewell... Lise yıllarımda kuzenimde kaldığım bir hafta sonu kütüphanesinden bulup aldığım ve elimden bırakamadığım bir kitap olan Ralph's Party'nin yazarı... Şimdi tam 15 yıl sonra kitabın devamını yazmış: After The Party. Kitabı görünce çok eskilere gittim ve hemen satın aldım. İlk kitaptan sonra karakterlerin hayatlarını merak eden varsa, onlara hiç de peri masalı olmadığını söyleyebilirim.

Okuma tembelliğimin en önemli sebebi, çok zor konsantre olmam, dikkatimin hemen dağılması ve gerçek dünyadan kopup kitabın için çok zor girmem... Lisa Jewell, ingilizce olduğu halde bunu çok iyi başarıyor. Benim gibi okuma tembelliği olan kişilere önerim, kendilerine kitap okutturacak yazarı bulduklarında onu kaybetmemeleri... İlle çok entellektüel ya da bir tarih kitabı okumanız gerekmiyor. Yazılmış her kitap okuyucusuna mutlaka birşeyler katıyor.

Kızıl saçlı, mavi gözlü, güzel kadın Türkiye'de! :)

2010-10-12T23:49:00.008+03:00

Evet, ondan daha iyi bir müzik zevkine sahip olduğumu iddia etsem de itiraf etmeliyim ki müzik zevkimin erken yaşta gelişmiş olmasını benden 5 yaş büyük olan abime borçluyum! İlkokuldayken eve alınan Blue Jean'ler sayesinde duvarlarımızı yabancı şarkıcılar ve artistlerin posterleri süslerdi. İlkokul defterlerimin üzerindeki çıkartmalarda yer alan yabancı artist ve şarkıcıları yaşıtlarım bilmezken benim havamdan geçilmezdi.

Onu babam da-daha doğrusu-maaile çok sevdiğimiz için arabada sürekli dönen 3 kasetindeki her şarkıyı ezbere bilirdim. Kızıl saçlı, masmavi gözleri olan ve beyaz teniyle duru bir güzelliği olan bu kadına hayrandım. Ama sonra büyüdüm ve o dönemde bütün kızların hayatına giren boybandler yüzünden Belinda Carlisle'ı biraz ihmal ettim. İşte geçen gün "Acaba yaşlandı mı? Ne hale geldi?" düşünceleri arasında google'layınca karşıma çıktı... Şöhret yüzünden yakalandığı uyuşturucu bağımlılığını anlatan bir kitap yazdığını anlatan bir röportajı... Yıllar onu da herkes gibi yaşlandırmış ama hala çok güzel...

Ve dedim ki: "Neden ama neden Türkiye'ye getirmiyorlar? Bir tek ben miyim onu özleyen, merak eden?"

İşte çekim yasası mı dersiniz yoksa birileri mi sesimi duydu bilmiyorum ama tek bildiğim bugun onunden geçtiğim billboardda Belinda Carlisle'ın 6 Kasım'da konser vereceğini görünce çok şaşırdığım ve sevindiğim. Hatta o kadar mutlu oldum ki tembelliği bir kenara bırakıp beni mutlu eden bu minik olayı işte aynı gün bloğuma yazıyorum.

60 ve 70 jenerasyonu "heaven is a place on earth, summer rain, leave a light on, la luna" şarkılarını avaz avaz söylemek için 6 Kasım'da Küçükçiftlik Parkı'nda görüşmek üzere:)

Eat, pray, love!

2010-10-10T22:54:00.007+03:00

1 sene önce okuduğum ve çok sevdiğim kitabın filminin geldiğini duyunca koşa koşa sinemaya gittim. Julia Roberts'ı çok severim. Javier Bardem'i de, birçok kadının hayalindeki duygusal, düşünceli erkeği oynadığı için bu filmle daha da çok sevdim. :) Filme girerken tek hatırladığım çok aç olduğum ve filmdeki etkileyici yemek sahnelerinde kendimi kaybettiğimdi. Bir akdenizli olarak, keyifle yemek yemeyi çok seven biri olarak ben, çıkışta hemen Mezzaluna Express'e giderek kendimi italyan lezzetlerine bıraktım tabi ki.

Filmle ilgili aldığım yorumlardan bir kaçı kız arkadaşlarım da olmakla beraber insanların filmden sıkıldığı yönündeydi. Bunun özellikle Hindistan sahnelerinin çok uzun tutulduğu için olduğunu düşünüyorum. Bana gelince ben filmi çok beğendim. Ben bir çok insan gibi bir duygusal komedi beklentisi ile filme gitmediğim için hayal kırıklığına uğramadım sanırım. Arkadaşım Derya'ya eşlik etmek için filmi 2. kez izlediğimde bile sıkıldığımı hatırlamıyorum. Filme dair hatırladıklarım; çok sevdiğim bir dil olan italyancanın kulağımda bıraktığı o güzel tınısı, italyan yemekleri, muhteşem Bali ve maneviyat duygusu...

Film otomata bağlamış insanların, kendi kaderlerini seçmeleri gerektiği, memnun olmadıkları bir hayatı yaşamamaları gerektiği mesajını veriyor aslında. Ve herşeyin, içsel huzurumuzda yattığı gerçeğinde saklığı olduğunu...

Filmde kızlar olarak birçoğumuzun ortak sorununa da değiniliyor aslında. Hayatımızda sevdiğimiz insanla beraberken, dengemizi yitiriyoruz. Liz de işte bu yüzden kendisini Felipe iel olan ilişkisine kaptırmak istemiyor. Ta ki , dengeyi kaybetmenin gerekli ve normal birşey lduğunu anlayana dek...

Filmi beraber seyrettiğim kuzenim İrem, "Eda bu film, gerçek dünyaya dön" dese de, hayatta keyif alabileceğimiz şeyleri bulmamız ve hayatın her saniyesini iliklerimize kadar yaşamamız gerektiğini düşünüyorum. Ben zaten hayatı tam da böyle yaşıyorum. Her anının farkına vararak ve her dakikasından zevk almaya çalışarak... Filmin dediği gibi ye, dua et sev! Hayata tam da bunun için gelmedik mi?

Değişim

2010-09-19T23:28:00.007+03:00

Büyük değişikliklerden hep korktum. Aslinda küçüklerden de korktum ya... Güvenli sularda yüzmek istedim hep. Ama işte hayat bazen seni kararların eşiğine getirebiliyor. Hem de hayatını değiştirebilecek büyüklükte kararların... Şimdi iç sesimi dinleme ve sakince karar verme zamanı... Olumlu düşünme ve kapasiteme güvenme zamanı.... Ne mi yapacağım? Artı ve eksileri tartıp, vereceğim kararın benim için en doğru karar olacağına inanacağım... İşte panik halindeyken beni cesaretlendiren link... Bazen bazı şeyleri bilseniz de yine de iyi geliyor...

.: Değişim: "Bu sıralar büyük değişimlerin, önemli kararların hemen kıyısında olan arkadaşıma: '' Değişim korkmamız gereken bir şey değildir. Aslında ho..."

2010-08-09T23:14:00.001+03:00

Herkes yatti. Bense Datca'ya ilk geldigimden beri yaptigim ve benim icin artik bir rituele donusen seyi gerceklestirmeden yatamiyorum. Balkondayim. Sessizlik. Onumde deniz. İsiklar kapali. sadece Datca'nin isiklari var. Datca'nin isiklari bana goz kirpiyo dalgalarsa sarki soyluyo. Onlarla biraz yalniz kalmam lazim. Bu balkon artik benim ibadethanem oldu. Kendimi yeniledigim, elestirdigim, sorguladigim, hayal kurdugum, bunlari yaparken uyuya kaldigim...

Yavaş yavaş ölürler...

2009-12-17T14:30:00.027+02:00

Pablo Neruda'dan süper bir şiiir... Paylaşmak istedim... :)

Yavaş yavaş ölürler

Seyahat etmeyenler.

Yavaş yavaş ölürler

Okumayanlar, müzik dinlemeyenler, vicdanlarında hoş görmeyi barındıramayanlar.

Yavaş yavaş ölürler

Alışkanlıklarına esir olanlar, her gün aynı yolları yürüyenler,

Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler, elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyenler,

veya bir yabancı ile konuşmayanlar,

Yavaş yavaş ölürler

İhtiraslardan ve verdikleri heyecanlardan kaçınanlar,

Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı görmek istemekten kaçınanlar

Yavaş yavaş ölürler aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,

Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,

Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin dışına çıkmamış olanlar.

Yavaş yavaş ölürler

Pablo Neruda

Şehrin Caz Hali...

2009-10-23T00:27:00.003+03:00

Geçen senekine hasta olmuştum! Bu senekine de bayıldım! İki senedir Akbank Caz Festivali reklam filmlerine bayılıyorum! Caz İstanbul'la bu kadar mı güzel bağdaştırılır? Akbank, Publicis Yorum tarafından çekilen geçen seneki 18. Akbank Caz Festivali reklam filmiyle zaten Kristal Elma almıştı. İzlemeyenler ya da farketmeyenler için bakınız:

18. Akbank Caz Festivali Reklam Filmi:
bigumigu * 18. Akbank Caz Festivali Reklamı

19. Akbank Caz Festivali Reklam Filmi:
http://www.medyaloji.net/sayfa/HABERIPAYLAS.asp

Elma dersem çık, armut dersem çıkma!

2009-10-16T17:32:00.006+03:00

İnsan aşksız çok mutlu ve huzurluyken niye aşkı arar ki?

Kim daha cesur?

2009-08-04T23:15:00.007+03:00

Biz miyiz cesur olan, yoksa İstanbul'dan kaçıp gidenler mi?... Kalıp savaşmak mı daha zor büyük şehir ile yoksa tüm alışkanlıklarını bırakıp sade bir hayat ve huzuru aramak için yeniden başlamak mı?

O kadar özeniyorum ki İstanbul'un karmaşasından, günlük streslerden, anlamsız çalışma temposundan bıkıp kendilerini Alaçatı gibi yerlerin huzuruna ve dinginliğine bırakanlara...

Huzur...

2008-12-14T02:22:00.006+02:00

Dalga seslerini duyup da rahatlamayan var mıdır? Bütün gece uyanık kalıp dinleyebilirim bu sesleri. Bir yandan rüzgar vurur hafif hafif teninize. Bir yandan da kulaklarınız bayram eder cır cır böcekleriyle... İnsan doğanın bir parçası olduğunu hatırlıyor birdenbire... Hissettiklerim mi ne? Huzur, mutluluk, dinginlik, olgunluk, kendimle barışıklık...

Gündüz ise o uçsuz bucaksız mavi huzur verir size ve buluşur kıyılarda yeşilin binbir bakir rengiyle...

Tamamen kendime ayırdım bu tatili. Kendime ve aileme... Tamamen tembellik yapacağım bu 9 günde, boş boş uzanacağım sahilde, bol bol uyuyacağım ama nasıl olacağını bilmesem de erken de kalkacağım.... Kendimi şımartacağım. Kendime sabahları kaçırmayacağıma söz veriyorum. Her sabah çarşaf gibi olan deniz boyunca yürüyüş yapıp o dingin ve tertemiz denize gireceğim. Kurt gibi aç bir şekilde kahvaltı sofrasına oturacağım. Kahvaltı sonrası gözlerim ağırlaşacak, tatlı bir miskinlikle şekerleme yapacağım. Sonra balkonda biraz manzaranın tadını çıkarıp tekrar sahile ineceğim. Her zaman yaptığım gibi ağaçlar altındaki herzamanki yerimde kitap okuyup siesta yapacağım.

Datça'da öyle bir tembellik çöküyor ki insana, bir bakmışım o zamansızlıktan okuyamadığım kitabı yine bitiremeden dönüyorum İstanbul'a... Hep aynı şey oluyor. Bir sayfa bile okuyamadan kendimi mutlu mutlu denizi seyrederken ve uzun uzun düşüncelere dalmışken buluyorum yine...

Dolu dolu bir şeyler yapmasam bile hiç canım sıkılmıyor burada. Halbuki İstanbul o kadar yoğun ki... Mesela hiç yoğun değilmişim gibi 2 kursa başladım ve haftanın 4 günü kursa gidiyorum. :) Kararlıyım; İstanbul'un o yoğun temposunda yapamadıklarımı sığdıracağım bu 9 güne. Malzemeler yanımda. Bir arkadaşımın verdiği fotoğrafçılık kitabım, yeni katıldığım koronun repertuvar notaları, zamansızlıktan izleyemediğim en sevdiğim filmlerim ve dizilerim, okuyamadığım kitaplarım ve içinde benim de yazım olan Women's Health'in ilk sayısı, yoga ve egzersiz cd'lerim, seneler önce 1. kur sonunda terk ettiğim ama 2. kura başlamaya karar verdiğim bu yüzden de hatırlamak zorunda olduğum italyanca notlarım... Bir de malesef bayram dönüşü müşterime sunmak zorunda olduğum için düzeltmem gereken sunumum....

Biliyorum tatildeyim ama gene plan yapıyorum. Çünkü buradayken istediğim şeyleri yapamadan zaman geçip gidecek diye ödüm kopuyor. Ama yavaşlamam lazım. Kendimi Datça'nın kollarına bırakmam, canım ne zaman ne istiyorsa onu yapmam lazım.

Haftanın en sevdiğim günü olan Cuma günü saatlerin 18.00'i vurmasıyla 10 günlük tatilimiz başlıyor!!! Bavul hazırlamak ve erken yatmak için doğru eve... Ama yine de 3.30'u buluyor yatışım. 10.30 feribotuyla Mudanya'ya gidiyoruz ama fırtına yüzünden bir türlü yanaşamıyoruz. Yaklaşık yarım saat uğraştıktan sonra Mudanyaya iniyor ve yola koyuluyoruz. Hava inanılmaz soğuk, neyse ki kat kat giyindim. Kısa yemek molaları, 1,5 saatlik şöförlük ve kalan yolda da co-pilotluk... Marmaris'e yaklaştıkça üstümdekileri tek tek çıkarıyorum. Karanlıkta Datça'nın o virajlı yollarında bütün dikkatimi yola verdiğim için co-pilotluk bile çok yoruyor beni. Gece 11'de evdeyiz. Ama hepimizin turşusu çıkmış. Hemen yatağa atıyorum kendimi. Datça'nın havasının temizliğinden olsa gerek, benim gibi uykuyu çok seven biri bile erkenden uyanıyor burada. Ama bu sefer yol yorgunluğu beni öğlene kadar yatırıyor.

Ohoo günün yarısı geçmiş bile, hemen kahvaltı ve doğru denize. Bütün yazı gölgede siesta yaparak geçiren ben, yaz sıcağı olmaması nedeniyle koruyucu sürmeden doğru güneşin altınaaa. Sonuç: Dün itibari ile yüzüm kıpkırmızı!:) Deniz o kadar kalabalık ki bir tek masa ve sandalyeler eksik çünkü herkes birbiriyle muhabbet ediyor saatlerce. Bu kadar sıcak olabilir mi??? Ayağımı sokunca soğuk gelse de arkamda bekleyenler yüzünden kendimi istemeden de olsa suya atıyorum. Hmm müthiş. Cennet boyle birşey olsa gerek:) Benim için deniz olayının en keyifli yanı yüzdükten sonra üzerimdeki o tatlı yorgulukla kendimi şezlonga atmak. :)

Akşam yemeği için birşeyler almamız lazım. Hadi Migros'a... Kendim için sağlıklı abur cubur stoklayacağım. Bu arada herkes kilo vermeye çalışır ama ben burada 2 kilo almayı hedefliyorum. O yüzden Corn flakes de alıyorum kendime:)

Akşam balkonda tatlı bir esintiyle bilgisayarımı düzenlemekle geçti bütün zaman. Ramazan hala bitmedi. Bu sene hiç oruç tutmamaya içim elvermedi. Yarın oruç tutacağım. O yüzden çok kuvvetli bir sahur yapıyorum.

Bugün hava rüzgarlı ve soğuk. Geç yattığım için yine geç kalktım. Hava çok rüzgarlı diye sahile de inmedim. Evde keyif yaptım. Biraz italyanca çalıştım, biraz yoga denemesi yaptım, biraz Phantom of the Opera ve Mamma Mia söyledim, biraz yeni aldığım iphone'umla uğraştım. Sonra yeni aşkım fotoğraf makinemle kapımın önünde yuva yapan kırlangıçları çekmeye çalıştım ama o kadar hızlı kanat çarpıyorlar ki görüntüyü bir türlü sabitleyemedim:(

Yaklaşık 1,5 saat önce fotoğraf kitabımı okumak için çıktım balkona ama dalga ve cırcır böceklerinin sesleri yine beni benden aldı ve içimdeki yazma isteğini uyandırdı. Ben de yazdım, yazdım, yazdım... İlham gelince bırakmamak lazım...

Yazın mutluluk.... :)

2008-06-16T13:24:00.005+03:00

Bol bol beyaz dut, Datça'ya kaçış, biraz kiraz, deniz, yanık bir ten, limon sorbet, gölgede siesta, ille de aydınkent, Bodrum, yunan adaları ve Alaçatı, güneş kremi kokusu, karpuz, chocolate strawberry, mohitomu yudumlamak, asskk cafeden boğaza bakmak, biraz naneli limonata, biraz elma votka, Cahide Sayfiye'de eğlence, Anjelique'te sallanma, Absolute, House Cafe Ortaköy'de rokalı pizza, bol bol salsa, Reina'da akşam yemeği, Su Ada'nın havuzu, Baileys, haşlama mısır, her zaman boğaz, incir, Hisarda kahvaltı, Bebek'te yürüyüş, evde balkon keyfi, biraz Jazz biraz chill out, yağlı bir çupra, tabi ki açıkhava konserleri, koca bir milk shake, hep müzik, buz gibi bir beyaz şarap...

Starbucks müptelası!

2008-06-13T17:54:00.003+03:00

Starbucks'la ilk kez Londra'da 2003'te tanışmıştım. O zamanlar sabahları derslerden önce köşedeki Starbucks'ta kahve içip ayılıyorduk. Starbucks Türkiye'ye geldiğinde haliyle çok sevinmiş ve en kısa zamanda yine eskisi gibi bir Starbucks müptelası haline gelmiştim. Tüm yazı mocha frappucinoyla geçirmiş biri olarak bu kış ise her öğle yemeği sonrası karamel machiato almadan işe bi türlü dönemedim. E haliyle Starbucks çalışanları en sadık müşterilerinin ismini ve ne isteyeceğini ezberlediler. :) Cafe Nero ise Türkiye pazarına daha yeni girebildi. Ama Starbucks kadar yaygın olmamasından ve çok yeni olmasından olsa gerek, o kadar popülerleşemedi. İngiliz aksanı yapmak için gittiğim ve doğal olarak hayal kırıklığıyla :) döndüğüm Londra'daki ilk günümüzün sonunda Regents Street'te girdiğimiz Cafe Nero'da oturup Lonra'daki fiyatların şoku içerisinde "Burda herşey çok pahalı, hayatta para dayanmaz buraya" diye kara kara düşündüğümü, hatta arkadaşlarıma "benim kesin ilk ayın sonunda param biter ve dönerim" dediğimi hatırlıyorum:) Cafe Nero'yla da ilk tanışmam böyleydi... :)

Harika Bir Gösteri: Troya!

2008-06-13T15:23:00.003+03:00

Doğan Yayın Holding ortaklığıyla Türkiye'de çıkacak bir rehber olan Bravo'nun lansmanı için özel olarak gösterimi yapılan Troya'daydık. Anadolu Ateşi'ni 2001'de seyretmiş ve adeta büyülenmiş biri olarak bu gösterinin de çok güzel olacağından zaten emindim. Özellikle tüm dansçıların tek sıra halinde horon teptikleri sahnede hatırlıyorum tüylerim diken diken olmuştu. Aralarından hiç mi bir tanesi şaşırmazdı? Yanlış yapmazdı? 50'den fazla dansçının yan yana, aynı anda ve hızlı bir şekilde aynı hareketleri yaptıklarını hayal edin. Tek kelimeyle muhteşemdi. Troya'da da yine çok etkilendim. Mustafa Erdoğan ve ekibini tebrik etmek lazım. Yine muhteşem bir görsel şölen hazırlamışlar bize. Özellikle fondaki görsellerin akışı, ışık oyunları ve ses efektleri ile Troya kesinlikle dünya standartlarında bir gösteri. Dansçıların kostümlerindeki renk cümbüşüne ise bayılıyorsunuz. Bu gösterinin altındaki emeği, gerçekten ayakta alkışlamak lazım. Zaten de gösteri sonunda öyle yaptık. :) Görsel olarak en etkilendiğim sahnelerden biri sahnedeki dansçıların yekpare bir kumaş giydikleri ve birer dalga oldukları gece yakamozlu deniz sahnesiydi. Yine Anadolu Ateşi'ndeki horon sahnesi gibi tüm dansçıların tek sıra halinde dans ettikleri sahneler de vardı. Bu arada Troya'nın müzikleri de Anadolu Ateşi'ndekiler gibi çok güzeldi. Bu müziklerin yapım aşaması tam 5400 saat sürmüş. 2003 yılında alt yapı çalışmalarına başlanan Troya için 7200 saat prova yapılmış.Ona rağmen gösteri öncesinde görevli arkadaşlarımın anlattıklarına göre Mustafa Erdoğan 1-2 saat kala yapılan provalar sırasında çok titizmiş ve dansçıların hiçbir hareketini tam anlamıyla beğenmiyormuş. Biz ise ağzımız açık bir şekilde izledik. :)

Yine aşk...

2006-08-27T02:28:00.004+03:00

Yaşadığınızın aşk olup olmadığını nerden anlarsınız? İlk başta masumdur aşk. Etrafınızdaki herşey daha güzel gelir onunla. Ama sonra... Güçsüz hissetmeye başladığını farketmek belki aşk. Ya da güçsüzleşmekten korkmak belki... Bağımlı hale gelmekten korkmak ya da çoktan bağımlı hale geldiğini anlamak belki. Kaybetmekten korkmak... Tam tüm benliğinle teslim olmaya karar vermişken yere çakılmaktan korkup geri adım atmak belki aşk... İşte sırf bu yüzden diken üstünde olmak, her güzel şeyin arkasına bir "ya?" endişesi eklemek belki... Yaşadığın şey için dua edip, hiç bitmemesini deli gibi istemek belki. Kim bilir? Aşka aşık olmak belki...:)

Aşkı anlamaya çalışmak boşuna. Ya da yaptıklarında bir anlam aramaya çalışmak... Aşk bencildir, hep ilk sırada olmak ister. Maksimumda yaşamak ister. Ama aynı zamanda da anlayıştır aşk; fedakarlıktır. Kendi içinde böyle çelişir işte aşk...

Sizi fabrika ayarlarınıza döndüren cennet: Datça

2006-08-27T00:54:00.006+03:00

Datça'dayım. Saat: 00.49. Tatilimin bitmesine 1 gün kaldı. :( Annem ve abimle burdayız. Babam işbaşında. Ev halkı yattı biraz önce. Ben yatamıyorum, yatarsam hemen yarın olacak çünkü. Onun yerine zamanı yavaşlatmayı ve bu huzur dolu sessizliğin tadını çıkarmayı tercih ediyorum... Önümde sonsuz deniz ve Datça'nın ışıkları, fonda dalga sesleri ve cır cır böcekleri, tenimde Datça'nın tatlı esintisi, burnumda çam ve yasemin kokusu... Derin derin ciğerlerime çekiyorum her seferinde. Bütün antenlerim açık, bu anı iliklerime kadar yaşayıp her detayını hatırlamak istiyorum. İstanbul için stok yapmak ister gibi sanki... İhtiyacım olacak biliyorum, yoğun bir iş temposu beni bekliyor çünkü.

Hani bazen günleriniz o kadar hızlı geçer ki, o kadar hızlı yaşarsınız ki durup soluklanma ihtiyacı duyarsınız. Hayatınızı şöyle bir gözden geçirsiniz. Doğru yolda olup olmadığınızı, yapmak istediklerinizi, gerçekleştirdiklerinizi, hayallerinize yaklaşıp yaklaşamadığınızı sorgularsınız. Kent yaşamının sizi bencil bi insana çevirmesine nasıl izin verdiğinizi, eskiden herşeye karşı daha bonkör ve olumlu bir insanken, şimdi nasıl da kendinize dönük yaşamaya başladığınızı şaşkınlıkla farkedersiniz. Kendinize sözler verirsiniz. Stresten uzak durmak, daha az yorulmak, hırslara ve egolara yenilmemekle ilgili... Nasıl da anlamsız ve komik gelir stres yaratan şeyler oysa şu an. Acaba buraya mı yerleşmeli? Daha sakin bir hayat sürmeli.... Mutlu, huzurlu, hırslardan arınmış bir hayat... Ama olmaz İstanbul beni bekler, özler.... Ben de onu... İstanbul çocuğuyum ben doğma büyüme. Onsuz yapamam, ama söz arada kaçar gelirim yine sana Datça....

İşte tam da o molayı vermeniz ve kendinizle başbaşa kalmanız için en doğru yerdir Datça... Datça yeniler sizi....Yaşıtım çoğu kişi sevmez Datça'yı oysa. Sıkıcıdır çünkü Datça... Ama gerçek şu ki eğlenmek için Bodrum'a, dinlenmek içinse Datça'ya gidilir.... Aradığınız hareketli gece hayatı ve beachlerse eğer, hiç boşuna zahmet edip de 12 saatlik yol yapıp teşrif etmeyin buraya. İnanılmaz bir hayalkırıklığına uğrarsınız çünkü.... Ama yok eğer, huzur dolu bir tatil geçirmekse planınız, Datça tüm güzelliği ve cömertliğiyle karşılar sizi.

Datça tutkunları bilirler buraya gelmek gerçekten zahmetlidir. İstanbul'dan geliyorsanız eğer, 2 saat süren Bandırma feribotuna binersiniz ve 7 saatlik araba yolculuğundan ve (otobüsle 13 saat sürüyor toplam yol) zorlu virajlardan sonra Datça'ya ulaşırsınız. Öyleydi, ama artık Datça yolu yenileniyor, yani buraya geliş artık daha kolay olacak, zaten gazetelerde Datça'yla ilgili yazıların sayısı da artmaya başladı. Yani insanlar Datça'ya da Bodrum'a yaptıklarını yapmak için gelecekler ne yazık ki. Dün Datça'ya indiğimde arabaların sayısının inanılmaz derecede arttığını gördüm.

Datça dünyanın en temiz havaya sahip yerlerinden bu arada. Denizi de çoğunlukla buz gibi ve dalgalı.

İşte size Datça'da yapmadan dönülmeyecek bir kaç minik tavsiye:

Çipura!: Ben balıktan anlamam dolayısı ile bu tavsiyemi dikkate almayın ama ben Çipurayı burda sevdim. Çipura dediğin yağlı olur, Datça'nın Çipura'sı başka olur!
Tekne gezisi: Domuz çukuru, palamut bükü vs.... Tüm koyları gezebileceğiniz uzun turu öneririm.
Akşam olunca Datça'ya inilir. Meydandaki takıcılar gezilir. Közde mısır ve lokma yenir.
Marinadaki kumpircide kumpir yememek olmaz.
Datça'daki dükkanları tek tek gezmek lazım.
Dükkanların arkasında kalan gizli sahil bölümünde kumların üstündeki masalarda fenerler eşliğinde romantik bir akşam yemeği yiyebilirsiniz.
Bütün gün deniz kenarında sote bir gölge bulunup siesta yapılır. Datça'nın o tatlı rüzgarında uyuklamak gibisi yoktur.
Dönmeden önce meşhur süt badem ve zeytinyağı alınır.

Mekan Eleştirilerim

2006-08-27T00:47:00.004+03:00

Kasım 2005: (Buradaki yazılar 2005 yılında yazılmış olup, 2007 yılında post edilmiş olmalarının sebebi tamamen tembelliktir. :))

Nady's:
Kendime yeni bir mekan buldum. Adı "Nady's". Tıpkı benim gibi kokoş. Bebek'te Mc Donald's 'ın hemen yanında. Geçtiğimiz Pazar ordaydım. İlk gidişim değildi ama yine de geçen sefer etkilendim ne hikmetse. Dekorasyonu o kadar şeker ki, bembeyaz duvarlara, pembe ve turkuaz koltuklar, avizeler, büyük ahşap masalara bir de istanbul boğazının o eşsiz manzarasını ekleyin. Garsonlar da çok kibar, tam 3 saat oturmamıza rağmen, ki özellikle baktım hadi artık ne zaman kalkıyorsunuz gibi bir bakış atmadılar. Nady'ste gerçekten çok sıcak bi ortam var. Rahat edebileceğiniz, laptopunuzu alıp çalışabileceğiniz yerel bir cafe.

Housecafe:
Ben Nişantaşı'ndakinin hastasıyım. Dekorasyonu acaip hoşuma gidiyor. Tanımadığı insanlarla yan yana oturma fikri herkese sıcak gelmiyor ama ben büyük masalara bayılıyorum. Hiç denk gelmedi gerçi masamı biriyle paylaşmak Housecafe'de. Housecafe'de en sevdiğim şeyi soracak olursanız, kesinlikle bahçesi derim. Apartmanların arasında böyle bir bahçe bulabileceğini insan tahmin etmiyor. Sadece biraz yer bulma sorunu oluyor o kadar.

Aşşk Cafe:
İstanbul deyince ve İstanbul boğazı deyince aklıma istisnasız gelen isimlerdendir Aşşk Cafe. En çok rahatlığını severim, Pazar sabahı gazetemi alıp kahvaltı etmek kısmet olmadı gerçi ama öğleden sonra keyfini çok sürmüşümdür... Naneli limonatası ve aşkı memnu'su müthiş....

Lucca:
Lucca ilk açıldığında çok sevmiştim. Çünkü benim için zaman geçirdiğim mekanın dekorasyonu çok önemli. Yeni açıldığı için olsa gerek ilk gidişimde görevliler de çok ilgili ve kibardı. Geçenlerde canim Bıdık'ımızı Londra'ya uğurluyorduk. Arkadaşlar 10 kişilik yer ayırtmıştı. Bir Cuma akşamı iş çıkışı her birimiz İstanbul'un değişik kesimlerinden kalkıp gelmiştik. Neyse bir kısmımız erken geldik. Bizi yer olmadığını söyleyerek 20 dk. kapıda beklettiler. Düşünsenize rezervasyon yaptırdığınız masanın boşalmasını bekliyorsunuz! :) Tam rezillik. Neyse camdan farkettim ki garsonlar aralarında konuşuyorlar. Yaklaşık bizim sayımızda kişiyi alabilecek bir masada tiyatro sanatçılarının oturmakta olduğunu ve de yediklerine de bakınca yeni oturmuş olduklarını farkettim. Biz beklerken rezervasyonu yapan arkadaşımız da gelmişti. Bizi dışarıda görünce şaşırdı tabi. O sırada dışarı gelen görevliye rezervasyonu sorduğunda görevli çok üzgün olduğunu ama bu isme bir rezervasyon gözükmediğini, gündüz telefonla konuştuğumuz kişinin akşamları paydos ettiğini, kendisinin ise yardımcı olamayacağını gayet cool bir şekilde belirtti. Biz de doğal olarak pek de cool omayan bir biçimde tebriklerimizi ileterek oradan ayrıldık. Lucca'ya gitmiş olanlar bilirler, kapıda hep gece kulübü misali bodyguard gibi adamlar durur. Sanırım masamızın ünlülere verildiğini anlamamak için çok da zeki olmaya gerek yok ha ne dersiniz?

Home Store:
Bugün Homestore'daydım ne yalan söyleyeyim 5 sene olmuş gitmeyeli Akmerkezdeki'ne. İçeri girdiğimizde 3 tane masa toplayan garson gördüm Uzun bir süre nereye oturacağımıza karar vermeye çalışmamıza rağmen kimse bizimle ilgilenmedi. Tam kararımızı vermişken yetkili kişi gelerek sıra olduğunu barda bekleyebileceğimizi iletti. 5 dk. sonra aynı kişi gelerek masa mı istiyorsunuz ama bara geçmissiniz demez mi? "Beyefendi siz bara geçin demediniz mi" diye çemkiriverdim haliyle. :) Neyse ki karar verdiğimiz masaya aldı bizi. Menüde pirzolayı görünce - e malum kuş gribi sebebiyle -mantar soslu pirzola yedim ama hiç mi hiç memnun kalmadım. Ama birlikte servis ettikleri haşlanmış sebzeler müthiştiiiii. Tiramisu çok güzeldi. Yan masalarda da Hamdi Alkan ve Mehmet Ali Erbil, tabi ki yanlarında da arkadaşım Televole Ferruh vardı!:) Bu arada tuvaletler inanılmaz pisti.

THY

2006-08-27T00:39:00.004+03:00

Ocak 2006
Bu kurban bayramında Antakya'ya gitmek üzere evden çıktık. Havaalanına vardığımızda kuyruk dışarı taşmıştı. "İstanbul'da kimse kalmayacak sanırım" dedim! Neyse sıra çabuk geldi de yağmurda fazla beklemek zorunda kalmadık. THY'nin lale serisine bindigimizi ucagin icine binince anladım. Ucaga girdigimizde sevinçten çığlık atmamak için zor tuttum kendimi desem? Bütün koltuklar turkuazdı çünkü! Beni tanıyanlar bilirler, dünyada beni durduk yere mutlu eden başka bir renk yoktur.:) Bana deli diyebilirsiniz tabi ki. Çok normal olduğum söylenemez zaten. :)Fotoğraf makinemi çıkarıp resim çekmek için can atıyordum ama insanların benim deli olduğumu düşünmelerini istemediğim için bu isteğimi uatanarak dizginledim. :) Bizim bindiğimiz airbus çok başarlıydı. Lale motiflerinin çok iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum. Ama keşke Adana havaalanına inince de aynı memnuniyetim sürseydi. Pistteki tek uçak bizimki olmasına rağmen, yürüme mesafesinde duran uçağımızdan bavullarımızın bize ulaşması tam yarım saat sürdü!!! E bu noktada ihaleyi alan yeni firmayı tebrik etmek gerekiyor.

En sevdiğim...

2006-08-27T00:36:00.003+03:00

Ne zaman bir köpek görsem soğukta, tüyleri ıslanmış, ya da mevsim yaz olsun hiç farketmez başı boş dolaşan yalnız… gözlerim buğulanır.

Onları niye bu kadar sevdiğimi bilmiyorum. Dost oldukları için mi yoksa kediler gibi içten pazarlıklı olmadıkları için mi bilemiyorum ama bildiğim şey gözümü açtığımdan beri köpeğimin olmasını deliler gibi istediğim...

Sonsuz mavi

2006-08-27T00:35:00.003+03:00

O kadar çok seviyorum ki denizi... Sınırsız gözüktüğü ama sınırları olduğunu bildiğim için mi acaba?

Sobe!

2006-08-26T23:50:00.004+03:00

Aslı Şubat ayında sobelemiş beni, ama ben daha yeni gördüm. Neyse ne demişler geç olsun güç olmasın:)

Yaptığım 4 iş:
Proje sorumlusu
Müşteri temsilcisi

En beğendiğim 4 film:
American History X
Sliding Doors
Hayat Güzeldir
Love Actually

En beğendiğim 4 dizi:
Sex and The City
Friends
Coupling UK

Beğendiğim 4 tv programı:
Televizyon Makinası
Şahan
Benimle Dans Eder misin?

Yaşadığım 4 yer:
İstanbul
Londra

En sevdiğim 4 yiyecek:
Mantı
Çiğbörek
Pirzola
Pilav

Hemen şimdi olmak istediğim 4 yer:
Ankara
Bodrum
Aydınkent
İstanbul

You'll be a man!

2006-01-29T03:19:00.003+02:00

Ortaokuldaydım sanırım bu şiirle tanıştığımda. Çok etkilenmiştim. Hayata dair bana kılavuzluk eden şeylerden biriydi. Hala öyle. Paylaşmak istedim:
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating
And yet don't look too good, nor talk too wise:
If you can dream-and not make dreams your master
If you can think-and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat these two imposters just the same
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools.
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stood and build'em up with worn -out tools:
If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose and start again at your beginnings
And never breathe a word of your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there's nothing in you
Except the will which says to them: "Hold on!"
If you can talk with crowds and keep your virtue
Or walk with Kings-nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you
If all men count with you, but none too much:
If you can fill the unforgiven minute
With sixty seconds worth of distance run,
Yours is the Earth and everything in it,
And which is more you'll be a man, my son!
Rudyard Kipling

Beyaz mutluluk

2006-01-29T02:36:00.004+02:00

Beyazlara büründü yine İstanbul'um. Ne kadar da yakışıyor bu şehre... Masalsı bir görüntü, her taraf tertemiz, yollar da açık üstelik. İstanbul bembeyaz yeni bir sayfa açmış gibi sanki...

Ne kadar da özlemle beklerdik çocukken. O zamanlar kardan adam ve kartopu savaşları demekti bizim için. Tek ihtiyacımız olan bir havuç ve iki zeytindi... Şimdiyse çocuklar gibi sevindiğimde suçluluk duyar büyümüş tarafım. Seni sıcak tutacak giysilerin, sığınabileceğin bir evin varsa geçersin pencerenin önüne elinde bir fincan kahveyle. Ve başlarsın seyretmeye kar tanelerinin dans edişlerini süzüle süzüle.

Mutluluktur kar, tek tasan havuç ve zeytin bulmaksa eğer...

Hülya Avşar

2005-11-24T23:07:00.004+02:00

Eskiden zekasını ve yaptıklarını herkese karşı koruduğum kadınlardan biriydi Hülya Avşar. Ama artık yaptıkları ve söylediklerinin savunulacak bir tarafı olmadığını üzülerek görüyorum. Tamamen farklı birşeyler söylemek adına bu kadar da kontrolsüz ve saçma sapan açıklamalar yapmasınıysa gerçekten şaşkınlıkla izliyorum. Bence Hülya Avşar tam anlamıyla şaşırmış. Kendini dev aynasında gören ve her dediğinin doğru olduğunu düşünen bir megaloman haline gelmiş. Son olarak Deniz Akkaya'nın dayak yemesi olayında söyledikleri bana artık "yuh be kardeşim bu kadar da olmaz" dedirtti. Neymiş Zehra öyle bir şey yaparmış ki o da bir tane çakabilirmiş. Hülya Avşar belki farkında değil ama kendisi milyonların takip ettiği bir sanatçı, her hareketini ve her söylediğini kapma potansiyeline sahip binlerce kişi tarafından model ediliyor. Ve ben kendisinii tebrik ediyorum taşıdığı isme uygun davranamayıp böyle talihsiz bir açıklama yaptığı için! Hem de "şiddete son" kampanyalarının düzenlendiği ve en çok da kadınların dayak yediği bir toplum içinde böyle bir açıklama yapma gafletinde bulunduğu için... Bence böyle kontrolsüz gitmeye devam ederse, Hülya Avşar markası diye bir şey kalmayacak.

Yaşlanıyorum galiba???!!

2005-11-24T23:05:00.005+02:00

Çünkü bilinçli ve sağlıklı yaşamaya önem vermeye başladım ve buna elimden geldiğince dikkat etmeye çalışıyorum.
Çünkü ailemle eskisinden daha fazla birlikte olmak istiyorum.
Çünkü zamanla kıyasıya bir yarış içindeyim, hiç birşeyden geri kalmak istemiyorum, herşeyi sığdırmaya çalıştığım hafta sonum bir anda bitince sinirleniyorum,
Çünkü eskiden gerçekten nefret ettiğim (telafuzuna ve gırtlaktan çıkan sese oldum olası gıcık olmuşumdur) 1 dil olmasına rağmen ve kesinlikle ve kesinlikle fransızca şarkılara tahammül edemeyen bir insanken, şimdi joy ve power xl'de fransızca şarkı arıyorum.
Çünkü eskiden bayık aşk şarkılarından başka bir şey çalmadığını düşündüğüm joy fm'in en sadık dinleyicilerinden biri haline geldim. :)
Çünkü yemek zevkim bile değişti. Eskiden yemekten zevk almadığım şeyleri seviyorum ve 20'li yaşlardaki yemek alışkanlıklarım değişiyor, yeni tatlar arıyorum.
Çünkü kadınların neden yaşlarını söylemekten hoşlanmadıklarına bir anlam veremezken şu anda o kadar iyi anlıyorum ki.
Çünkü eskiden yaz tatillerimi çeşme, bodrum gibi yerlerde geçirmek için can atarken son 2 yıldır Datça'nın o tatlı rüzgarına ve huzurlu doğasına teslim ediyorum kendimi. (Sanırım bunda 4 yıllık iş hayatım, yoğun iş tempom yüzünden 10 yıldır çalışıyormuş gibi hissetmem ve beyin yorgunluğumun da etkisi büyük)
Ama ne yalan söyleyeyim bu durum çok hoşuma gitmeye başladı…:) Ama tabi ki hala arkadaşlarımla etrafta cirit atıyorum, hala Roxyyy diye ölüyorum ve hala fırlamalıklar peşindeyim. E daha 26'yım?! :)

Son 2 yıldır gerçekten yaşlanmaya başladığımı düşünmeye başladım. Ve bu beni endişelendiriyor. Böyle düşünmeme sebep mi ne?

Sıcacık Pink Martini...

2005-11-24T23:02:00.004+02:00

Bu kadar geç keşfettiğim için gerçekten kendime şaşıyorum. Tek kelimeyle mükemmel, bir tek albümdeki japon nağmelerinin hakim olduğu parça diğer şarkıların yanında sırıtıyor. Bu kasvetli kış günlerinde yazı özlemle ananlar için Pink Martini birebir…. Şiddetle tavsiye ederim. Koyun bir little tomato hatta bir de sympathique ve kapayın gözlerinizi... :)

Powerxl VS. Joy FM

2005-11-24T23:00:00.003+02:00

Bir iletişimci gözüyle bakarsam, yabancı slov müzik yayını yapan bir istasyonun, rakibi karşısındaki yerini sağlamlaştırmak bir yana, farklılaşarak açık ara öne geçmek adına uyguladığı stratejinin doğru olduğunu düşünüyorum. Ancak bir o kadar da benim gibi tutucu dinleyiciler açısından riskli buluyorum. Radyo kanalımda "my way"den sonra "bu ne dünya kardeşim"i duymak beni rahatsız ediyor.

Eski Powertürk'ü özlüyorum!

2005-11-24T22:56:00.003+02:00

Daha ortada Powertürk yokken Power FM'de Rana Pirinççioğlu her Pazar türkçe pop programı yapardı. Hatta bir keresinde Tarkan'dı canlı yayın konuğu, ki o zaman hiç bir yerde göremezdiniz tarkanı. İple çekerdim o programı çünkü diğer türkçe yayın yapan radyo kanallarında çalan şarkılar çalmazdı orda. Kaliteli ve gerçekten zevkinize hitap eden şarkılara yer verilirdi. Seneler sonra işte o programdaki kalite ve seçiciliği sürdürdüğü bir radyo istasyonu açtı power grubu, "powertürk"…. Tabi acaip sevindim ve türkçe banttaki ilk sıraya oturttum hemen. Ancak son günlerde powertürkte duyduğum bazı şarkılar, artık Powertürk'ü diğer türkçe çalan radyo istasyonlarından ayıran en belirgin özelliği olan "seçicilik"ini kaybetmeye başladığını düşünmeme sebep oluyor. Eminim ki birçok powertürk dinleyicisi de benim gibi düşünüyor.

Hayata Bağlanın!

2005-11-24T22:51:00.005+02:00

Anlamaya çalışıyorum ama gerçekten bir anlam veremiyorum? Bir kemer mi fiyakanı bozan, karizmanı bitiren? İnsanların bu kadar cahil olup bu kadar basit bir şeyi algılamak istememeleri beni gerçekten düşündürüyor. Arkadaşlar ortada bir gerçek var!!! "Emniyet kemeri hayat kurtarır!" Basit bir matematik denklemi, basit bir hayat gerçeği. "Hızlı yaşa genç öl" felsefesi mi bu?
Kötü ve özenti davranışların alkışlandığı ve takdir edildiği bir ülkedeyiz malesef. Emniyet kemeri takmanın eziklik sayıldığı… Bence bir kampanya başlamalı ve emniyet kemeri takmamak "gerzeklik" olarak algılanmalı. Tikky, bohem, retroseksüel, maço, metroseksüel, hippi, generation x ve c, baby boomer, yuppie ne varsa bu kampanyayı desteklemeli...

Yorumsuz!

2005-11-24T22:44:00.003+02:00

Neye uğradığını bilemedi. Kafasında ve boynunda duyduğu o dayanılmaz acıyı sorgulamaya fırsat bulamadan yalpaladı. İnsanlardan gelen bu vahşi saldırıya bir anlam veremedi. Oysa o kötü bir şey yapmamıştı. Yardıma ihtiyacı vardı...Acısını dindirmek için gene kendini yaralayan insanlardan medet umarak onlara sığındı. Minik yavru Artvin Doğa Koruma ve Milli Parklar'da koruma altına alındı. Dün gazetede okuduğuma göre insanlar tarafından yaralanan o minik ve savunmasız 8 aylık ayı yavrusu şoktan çıkıp süt içmeye başlamış. Ne komik değil mi bir taraftan yok edip, bir taraftan da iyileştirmeye çalışmamız? Tabi ki bir dahaki saldırıya kadar….

15 Küçük Mutluluk! :)

2005-09-08T19:21:00.004+03:00

Aslicim, sen 10 dedin bak hızımı alamadım 15 yazdim:) İyi ama ben şimdi kimi ebeliycem????
1. Yunuslarla yüzmenin dayanılmaz hafifliği :P
2. Yeni çıkan bir şarkının, tam sevmeye başladığın anda radyoda çaldığını duymak
3. Hafta sonları Aydınkent'te sabahtan akşama kadar havuzda şekerleme yapmak
4. Deli gibi alışveriş yapmak!
5. Ailemle birarada olmak, yazları özellikle balkon keyfi yapmak
6. Başucumda kule haline gelen kitaplardan birini okuyabilmek için vakit bulabilmek
7. Dostlarımla buluşmak
8. Denizi seyrettiğimde duyduğum huzur
9. Kesinlikle araba kullanmak
10. Salsaaaa!
11. Tenis oynamak
12. En parasız anlarımda bir kıyafetimin cebinde para bulduğum o an
13. Bir köpeği sevmek
14. Annemin mantı yaptığını görmek15. Kredi kartı ve telefon faturası ödemelerinden sonra hala param olduğunu görmek:)

AŞK...

2005-08-29T11:32:00.003+03:00

En güzel aşk zor olan mıdır? Neden bayılırız kendimize işkence çektirmeye? Etrafımızda onca insan varken, neden kim olduğunu bilmediğimiz birini bekleriz sebepsizce? Avucunun içinde olduğunu hissettiğinde sıfat mı değiştirir aşk? Neden yitirir tüm değerini? Yaraların kabuk bağlamışken, zamanın verdiği olgunluk tam da onu affettirmişken, o kadar yol katedmişken... birşeylerin seni tekrar "start" çizgisine attığını görmek... ve yeni bişeyler yaşama isteği ile zamanla kaldırdığın tüm kalkanları, tekrar incinme korkusuyla yeniden indirmek....
Peki ama neden?

İlk kez...

2005-08-23T04:52:00.004+03:00

Bu benim ilk blogum. Ne zamandır yazmak istiyordum. Ama kısmet buguneymiş. Çünkü nezleyim, çünkü kafam davul gibi ve bu yüzden çalışamıyorum. Bu halde olmasaydim belki de hic başlayacak zamanım olmayacaktı. Normal şartlarda diil blog yazmak, özel maillerime bile cvp yazamıyorum! :)
Bugun tatilden sonraki ilk iş günüm, daha doğrusu sabah indim otobüsten. :) akıllı insanlar işe başlamalarından 1 gün önce dönüp dinlenmeyi tercih ederken, ben gene son ana kadar tatilin tadını çıkarmayı seçtim. Ama şu andaki halimden pek keyif aldığım söylenemez tabi. Bu arada nezle olmama yol açan Ulusoy teşekkürü bir borç bilirim! Bütün gece otobüste klimayı kapatmaları için uğraşmama rağmen ısrarla reddettikleri için. (Bu arada İDO'yu da unutmayalım!)